سیسال بود که میگفتم خدایا چنین کن و چنان ده

چون به قدم اول معرفت رسیدم گفتم خدایا،

تو مرا باش و هرچه خواهی کن

"سی و یک سالگی کنار هم خوابگاهی ها"

ذوق و وقت و انرژی ای که براش صرف کردم هدر رفت

یه موقع نمیشه یه موقع نمیذاریم بشه

هردوتاش اذیتم میکنه مخصوصاً دومی

کاش یه توجیهی پشت تصمیمات مون باشه که بقیه هم بتونن درکش کن

اینم از روز اولین امتحانی که لغو کردند....

به آخرش فکر نکردم

زندگی من پر بوده از سورپرایز های خدا

مثل همین جایی که هستم

من آخر هیچیو نمیدونم فقط میدونم باید برم، باید درست برم

حتی اگه نباشم که شادی آخرش رو مثل ذوق اولش ببینم

به آخرش فکر نمیکنم

....

بازگشت به هوای دلپذیر و آروم خونه

عطر وجود مامان

بغل گرم بابا

امتحانات تمام

"اولین روز بی برنامه بعد از چهل روز ریتم یکنواخت"

دوهفته قبل رفتیم که اساتید آماده نبودن

هفته قبل اونا بودن من برف گیر شدم نرسیدم

اینهفته هم کرونا ویروس دانشگاه رو تعطیل کرد

هفته دیگه هم یحتمل قرنطينه میشیم کلا نمیشه رفت

بالاخره با اعمال شاقه ترم دوم شروع نشده برای امسال به اتمام رسید

با کلی استرس

حس بد

ناامیدی

ترس

....